Παραμύθι: Η Σελίν και το Μυστικό του Δάσους

 Από τις μαθήτριες της Α’ Γυμνασίου Ανδρομάχη Βλάχου και Δέσποινα Σωτηρίου

                            

    Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα πανέμορφο δάσος, ζούσε ένα ελαφάκι που το έλεγαν Σελίν. Μικρή κι ανέμελη, χαιρόταν την «παιδικότητά» της, παίζοντας και ζώντας αρμονικά με τα υπόλοιπα ζώα του δάσους, απολαμβάνοντας την ομορφιά της φύσης: τα ψηλά  δέντρα, τα πολύχρωμα και μυρωδάτα λουλούδια και το ήσυχο ποταμάκι που  κυλούσε πλάι τους.

                                   

   Ώσπου, μια μέρα, ο θόρυβος μεγάλων φορτηγών τάραξε τη γαλήνη τους. Άνθρωποι έφτασαν στο δάσος. «Τι ζητάνε;» «Τι σκοπούς έχουν;», αναρωτήθηκε η Σελίν. Και το ελαφάκι κρύφτηκε πίσω από έναν θάμνο,  για να μάθει τα σχέδια των ανθρώπων. Και τους άκουσε να λένε:

- Θα τα κόψουμε όλα!

- Ναι, πρέπει να αποψιλωθεί όλη η περιοχή!

- Και το ποτάμι θα μπαζωθεί! Εδώ θα γίνουν οι πισίνες!

   Η Σελίν κυριεύτηκε από τρόμο και αγωνία. «Κι εμείς; Τι θα απογίνουμε; Πού θα πάμε εμείς; Εδώ είναι το σπίτι μας!», μονολογούσε το μικρό ελαφάκι. Και οι σκέψεις της σταμάτησαν απότομα, όταν ένας από τους εργάτες άρχισε να πλησιάζει προς το μέρος της. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. Ένα κλαδί έσπασε κάτω από την οπλή της και ο εργάτης σταμάτησε απότομα, κοιτάζοντας προς τη μεριά της. Η Σελίν κράτησε την ανάσα της μέχρι εκείνος να απομακρυνθεί, και τότε έτρεξε αθόρυβα να προειδοποιήσει τους φίλους της.

   Οι φωνές της Σελίν προσέλκυσαν όλα τα ζώα, που συγκεντρώθηκαν στη μεγάλη σπηλιά, όπου έμαθαν τα μαντάτα. Φωνές αγωνίας ακούγονταν από παντού: «Πού θα πάμε τώρα;» «Πού θα βρούμε φαγητό;», «Πώς θα επιβιώσουμε;». Η αηδόνα έβαλε τα κλάματα και δήλωσε στα υπόλοιπα ζώα: «Δεν μπορώ να φύγω! Τα μικρά μου δεν μπορούν ακόμα να πετάξουν! Πώς θα τα αφήσω μόνα τους; Θα ξεψυχήσω μαζί τους!». Τα ζώα ήταν διχασμένα. Κάποια ήθελαν να φύγουν αμέσως για να σωθούν, ενώ η Σελίν προσπαθούσε να τα πείσει να κάνουν υπομονή, ελπίζοντας ότι θα βρεθεί μια λύση. Έτσι κι έγινε.

   Λίγες μέρες αργότερα, ένα μικρό κοριτσάκι, η Αλεξάνδρα, έφτασε στο δάσος με τον μπαμπά της, τον εργολάβο του έργου. Η μικρούλα κάθισε κάτω από ένα δέντρο και άρχισε να ζωγραφίζει τοπία και εικόνες του δάσους.  Η Σελίν, που παραμόνευε στην περιοχή, την αντιλήφθηκε αμέσως και νιώθοντας την καλοσύνη της, την πλησίασε. Μάλιστα, για να της δείξει εμπιστοσύνη, της πρόσφερε ένα σπάνιο αγριολούλουδο, που με ιερότητα κρατούσε στο στόμα της. Η Αλεξάνδρα χαμογέλασε και χάιδεψε το ελαφάκι. Κι από κείνη τη στιγμή μια γνήσια φιλία γεννήθηκε. Η Σελίν παρότρυνε με τον τρόπο της την Αλεξάνδρα να την ακολουθήσει. Και το μικρό κορίτσι βίωσε τη μαγεία του δάσους: μάζεψε αγριολούλουδα, δροσίστηκε στο ποτάμι, χάιδεψε τα πουλιά και τραγούδησε μαζί τους και, στο τέλος, ένιωσε την αγωνία τους.

   «Πού θα πάνε τώρα;» «Πού θα βρούνε φαγητό;», «Πώς θα επιβιώσουν;», αναρωτήθηκε η Αλεξάνδρα. Το μικρό κορίτσι δάκρυσε και έτρεξε λαχανιασμένη και κλαμένη στον πατέρα της της, ζητώντας του  να σταματήσουν τις εργασίες. Και η Σελίν ήταν πάντα δίπλα της.

   - Μπαμπά, σταμάτα! Σε παρακαλώ, πρέπει να αλλάξουμε τα σχέδια. Δεν μπορούμε να χτίσουμε ξενοδοχείο εδώ!

   - Αλεξάνδρα, τώρα δουλεύουμε. Τι συμβαίνει; Γιατί αναστατώθηκες έτσι;

   - Κοίτα, μπαμπά! Το βλέπεις το ελαφάκι; Εδώ είναι το σπίτι του! Και υπάρχουν κι άλλα ελαφάκια, κι άλλα ζώα, και πολλά πουλιά, και ψυχές που μεγαλώνουν τα μικρά τους … Το δάσος είναι η τροφή τους, ο τόπος τους, η ζωή τους! Τι θ’ απογίνουν όλες αυτές οι ψυχές, αν εμείς καταστρέψουμε το σπίτι τους;

   - Καταλαβαίνω την ευαισθησία σου, μικρή μου, αλλά ένα μεγάλο ξενοδοχείο είναι μεγάλο έργο υποδομής. Σκέψου πόσος κόσμος θα βρει δουλειά; Πόσο θα αναπτυχθεί οικονομικά η περιοχή; Οι επιχειρήσεις δεν γίνονται με συναισθηματισμούς. Οι ιδέες σου για το δάσος είναι ωραίες, αλλά δεν είναι πρακτικές.

  - Και δε θα μπορούσε να έρθει ο κόσμος, για να ζήσει μέσα στη φύση! Να μάθει για τα δέντρα, για το νερό! Να  γνωρίσει τα ζώα! Όπως κι εγώ!

  - Έλα τώρα, Αλεξάνδρα! Δε γίνονται αυτά!

  - Μα μπαμπά, κοίτα γύρω σου! Κοίτα ομορφιά! Δεν είναι κρίμα οι επόμενες γενιές να μην τη γνωρίσουν, να μην την απολαύσουν! Φτιάξε μικρές καλύβες δίπλα στο δάσος ή ανάμεσα στα δέντρα. Δεν μπορούν δηλαδή ζώα και άνθρωποι να συνυπάρχουν; Ο κόσμος θα έρχεται για να ζήσει μέσα στη φύση, να μάθει για τα δέντρα και το νερό, να ζήσει ήρεμα, χαλαρά!

Μπαμπάς (Σκεπτικός):Μικρές καλύβες; Αυτό θα άλλαζε τα πάντα... και θα χάναμε πολύ χρόνο. Είναι μεγάλη ευθύνη και δεν είμαι σίγουρος ότι θα λειτουργήσει. Θα το σκεφτώ, αλλά μην ενθουσιάζεσαι ακόμα.

    Εκείνη τη στιγμή παρεμβαίνει ένας εργάτης και φίλος του πατέρα της Αλεξάνδρας.

-Εγώ πιστεύω ότι είναι καλύτερη ιδέα αυτή! Μια εναλλακτική μορφή τουρισμού. Θα προσφέρουμε στους τουρίστες τη βιωματική εμπειρία σε ένα παρθένο δάσος!

     Ακολούθησαν πολλές συνομιλίες για την πιθανή υλοποίηση ενός νέου πρότζεκτ με επίκεντρο την πνευματική, σωματική και ψυχική αναζωογόνηση και χαλάρωση των ανθρώπων μέσω της ουσιαστικής επαφής τους με τη φύση.

     Ο πατέρας της Αλεξάνδρας πείστηκε και οι εργασίες για την «πράσινη» κατασκήνωση ξεκίνησαν. Και μετά από μήνες, η κατασκήνωση ήταν έτοιμη.   Η Σελίν ήταν πολύ χαρούμενη. Κόσμος άρχισε να φτάνει, όχι για να καταστρέψει, αλλά για να μάθει τη φύση. Πήγαιναν περιπάτους σε ειδικά φτιαγμένα και όμορφα μονοπάτια. Είχαν και την Σελίν να τους δείχνει τον δρόμο!  Μάθαιναν για τα δέντρα, τα ζώα, το νερό και το χώμα! Ακόμη, μάθαιναν πώς να σέβονται τη φύση και τα πλάσματά της, να μη σπαταλούν νερό, να  φωτογραφίζουν χωρίς να ενοχλούν, να μην πετάνε σκουπίδια!

    Η Αλεξάνδρα, έχοντας πάντα ως αχώριστη σύντροφό της τη Σελίν   έφτιαχνε πινακίδες με όμορφες ιστορίες, αστεία και συμβουλές! Γέμισε ο τόπος  χαρά! Η Σελίν ήταν ευχαριστημένη! Οι άνθρωποι έμαθαν πια να σέβονται τη  φύση, μα όποτε το ξεχνούσαν εμφανιζόταν η Σελίν και τους το θύμιζε!

   Ο δε πατέρας της Αλεξάνδρας έβλεπε τώρα με καμάρι την κόρη του και τη Σελίν να μυούν τους επισκέπτες στις χαρές της φυσικής ζωής. Και τα πολύχρωμα λουλούδια μοσχοβόλαγαν τον τόπο, και η αηδόνα μεγάλωσε τα μικρά της, και τα ζώα δεν ξέμειναν ποτέ από τροφή και το ποτάμι συνέχιζε να κυλά το γάργαρο νερό του!

   Από τότε, όποτε κάποιος ξεχνούσε να σεβαστεί το δάσος, η Σελίν εμφανιζόταν, για να του το θυμίσει, κάνοντας περήφανους όλους όσοι πάλεψαν, για να σωθεί το σπίτι της.

 

Κι εσύ, λοιπόν, μην ξεχνάς ποτέ πως η φύση είναι το σπίτι όλων μας.

Σεβάσου κάθε δέντρο και κάθε πλάσμα της

και γίνε ο προστάτης που ονειρεύτηκε η Σελίν.

Κάνε τη να νιώθει περήφανη που μοιράζεται το δάσος της μαζί σου!